Van 16 t/m 24 aug, zijn we een week op Texel geweest. Hoewel je op Texel vaak niet het eilandgevoel hebt, omdat het landschap grotendeels een voortzetting van het Noord-Hollandse landschap is, ligt er toch een fraai landschapspark "De Texelse Duinen". Het bijzondere van dit natuurgebied is niet zozeer de aanwezigheid van een grote lepelaarkolonie, als wel het feit dat er een aantal algemene flora- en faunasoorten niet voorkomen. Daartoe behoren o.a. een aantal roofdieren, zoals de vos, de bunzing en de marter. Dit is ook de reden van de tientallen nesten van lepelaars; hun broedsel wordt niet door de vossen belaagd. We hebben gewandeld in het zuidelijk deel van het reservaat, de Hors en de Geul. Veel vogels op en rond de plassen, vooral ganzen (Rotgans, Grauwe Gans). Met name deze laatste soort zorgt door hun mest ervoor, dat de grote plassen vrijwel helemaal "dood" zijn, er zit geen leven meer in. Ganzen eten gras, veel gras. Ze moeten veel gras eten, omdat de voedingswaarde van het slecht verteerbare materiaal in hun relatief korte spijsverteringskanaal maar voor 10% wordt benut (een koe heeft niet voor niets 4 magen!). Bestrijding van de toename van de ganzenpopulatie is dus niet alleen van belang voor de boeren (economisch), maar ook voor de natuur. Of dat door afschot moet gebeuren, of door alternatieve methoden (eieren schudden of prikken), ik zou het niet durven zeggen, al voel ik natuurlijk wel meer voor het laatste.
Bijzonder vond ik het voorkomen van bijzondere soorten als de Dauwbraam en de grote aantallen Parnassia op de Hors in het uiterste zuiden van het eiland.
Dauwbraam
Parnassia
